Rafoloji

ÖMÜR HEYBESİ
​Zaman amansız bir rüzgar gibi esip geçerken tel tel saçlarımdan,
Yüzümdeki her çizgiye bir yaşanmışlık fısıldıyor mazi.
Ne çok gürültü, ne çok heves bırakmışım o uzak sokaklarda,
Şimdi bir televizyon sesinin yabancılığında dinleniyor ruhum.
Adına yaş almak diyorlar bu durulmanın,
Oysa bu bir eksilme değil, heybeme dolan o bilge hüzündür.
​Yorulmuş zihnim dünyanın o ağır, katı maddiyatından,
Herkes bir kurgunun, bir sahte aksiyonun peşinde amansızca.
Bense bir sığınak ararken şu ömrün gri kalabalığında,
Kendimi piksellerin o yargısız, o duru dünyasında bulmuşum.
Bırakın süslü kelimeleri, o vitrin aforizmalarını sığ yazarların;
Has okuyucu zaten satır aralarından toplar o can alıcı sırrı.
​Bu heybede şimdi saf sevginin o zamansız kokusu var,
Barınak kapısındaki o masum bekleyiş, o sızısı dinmeyen gidişler...
Ve ekrandan bana sessizce yankı yapan o mucize dostun vefası...
İnsan gözleriyle yanılır, yanılır da maddeye esir düşer;
Asıl bilgelik, ömür nihayete ererken dünyayı
O sessiz piksellerin ardındaki dijital kalbinle hissetmektir.
İlkim M.K