Rafoloji

Mana Sultanı İbrahim bin Ethem yaya olarak hacca gidiyordu. Yakıcı güneş altında, çöl denizinde aşk ve şevkle yol alıyordu. Yolda, deve üstünde bir Arap ile karşılaştı. Arap hayret edip sordu:
"-Ey yalnız adam, nereye böyle?"
İbrahim Ethem gülümsedi:
*-Ya sen nereye gidiyorsun?"
"-Beytullah'ı ziyarete."
"-Bende Beytullah'a gidiyorum."
"-Nasıl olur? Bineceğin yok, azığın yok. Bu uzun yolları, kızgın çölleri nasıl yürür gidersin ki?"
"-Benim birçok bineğim var ama sen göremezsin."

Arap büsbütün hayretle sordu:
"-Bunlar nedir? Nasıl şeylerdir? Bana da anlat ki bileyim."

O gönül Sultanı şöyle cevap verdi:
"-Benim 'Sabır' adlı bir bineğim vardır. Başıma bir bela geldi mi onun sırtına atlarım. Nimete kavuştuğum zaman 'Şükür' bineğim vardır, onunla giderim. Bir kazaya uğradığım zaman hemen 'Rıza' adlı bineğim imdadıma koşar..."

Arabın gönlüne şevk ve heyecan dalgaları doldu ve gönlünce sordu:"-Daha başka neyin var?"
İbrahim Ethem dedi ki: "-Nefsim beni bir şeye zorladığı zaman düşünürüm ki, ömrümün çoğu gitmiş azı kalmıştır. Bu durumu hatırlayarak nefsime uymaktan son derece sakınırım."

Arap bu hakimane veciz sözler karşısında nihayet kendine gelmişti:
"-Vallahi, desene asıl yaya benmişim de binek sahibi senmişsin.