Rafoloji

Bir sahil kenarı kadar kalabalık,
Bir mağara kadar ıssızım.
Gece sokak lambaları gibi rengarenk.
Tan yeri kadar karanlığım.

Soyunuyor şimdi dertlerim,
Koynumda geçmişten kalma
Ümitsizliklerim.
Yırtıyor bağrımı,kendimi sevmeyişlerim.

Umutla umutsuzluk arası,
Süregelmiş bir söz kadar anlamsız.
Yürüdüğüm yol nereye çıkar bilmeden.
Adımlarım hep muallaka yürüyor.

Canımı sevda yalanları yaktı,
Camdan atsalardı daha az acırdı belki.
Kafamı kaldırıp ,göğe bakamam.
Yıldızlar tükürüyorlar yukardan,aşağı.

Ben hep yitiririm sevdayı,
Bulduğum da bitkin olur.
İyileştirir ,uçururum
Vurup düşürürler
Kalpten aşağı.

Emine Öztürk