Rafoloji

Anam yine halı tezgahının başındaydı. Usulca yanına oturdum. “Ana ben de yardım edeyim.”
Anam hiddetle fırladı yerinden. “Vallah billah oturtmam seni bu tezgâhın başına. Ben beş yaşında oturdum, kırk yıldır kalkamadım. Seni oturtmam tezgâha.”
‘Ana havalar ısınıncaya kadar.’ diyecektim ama anam fırsat vermedi. Koştu gitti, yüklükten yorganın arasına gizlediği iki bileziği alıp geldi.Elimi sertçe tuttu. “Al bunu, çok değil biliyorum ama bir yerden başlamaya yeter.” Anam kafaya koymuştu bir kere. Benim de köyde onların izinden gitmemi istemiyordu.