Rafoloji

BEHLÜL DÂNÂ'NIN GÜLMESİ

Behlül her zaman her yerde ağlarmış. Güldüğünü bir kez olsun gören yokmuş. Harun Reşit buna çok merak ettiği için, bir gün ilân yayınlamış. Behlül'ün güldüğünü görene 100 altın vereceğim diye.

Hemen Behlül'ün peşine takılmışlar. Ama bir türlü gülmüyor. Bir gün nasılsa yolu kasaphaneye düşünce bakmış ki, ak koyunlar ak bacağından, kara koyunlar da kara bacağından asılmışlar. İşte Behlül o zaman gülmüş. Görenler koşarak Halife Harun'a müjdeyi vermişler:
"- Padişahım, Behlül Dânâ Hazretlerini gördük, bir kasaphaneden geçerken güldü" demişler.

Harun Reşit hemen onu bulun huzuruma getirin emrini vermiş. Hemen bulup getirmişler. Halife Reşit neye güldüğünü sorunca, Behlül şu ilginç cevabı vermiş:
"- Sen kocaman bir padişahsın. Günahlarını bir kervan bile taşıyamaz. Akıl hocan olduğum için senin günahlarından bana pay ayrılır diye korkuyordum. Kasaphanede gördüm ki, ak koyun ak, kara koyun da kara bacağından asılmış. Bende o zaman bana pay olmadığın anladım da güldüm...