Rafoloji

Kitabın son sayfasını daha birkaç dakika önce kapattım, bilgilerim de hissettiklerim de o kadar taze ki sıcağı sıcağına hemen buraya koştum .Aslında her şey çok heyecanlı başladı benim için.

Kitabı seçme sürecim, elime alıp okumaya başlama evrem derken acayip bir hevesle daldım hikayeye. Kabul, yalan yok, yer yer biraz ağır işleyen bir temposu var. Ama arkasındaki o gerçeği, yani tüm bu anlatılanların kurgu değil de yaşanmış tarihi bir olay olduğunu bilmek bendeki o okuma hevesini hiç düşürmedi. Fakat arkadaşlar, okurken öyle bir yere geldim ki içim cız etti, çok tuhaf oldum, kendimi acayip kötü hissettim. Bir anne ve babanın, sırf açlıktan kendi bebeklerini "yememek için" nehre bırakmak zorunda kalışını okumak... Gerçekten insanın kanını donduruyor.

O dönemin toplumunun yaşadığı sefaleti, çaresizliği resmen kalbimde hissettim. Kitap biter bitmez de yerimde duramadım, hemen internete girip biraz araştırma yaptım. Karşıma çıkan diğer hikayeleri, o ölene kadar delice dans eden kitlelerin detaylarını okuyunca iyice dehşete düştüm. Bu insanlar eğlenmekten değil; acıdan, kıtlıktan ve uğradıkları haksızlıklardan beyinleri yandığı için bedenlerini bu ritme teslim etmişler. Ezcümle içinizi biraz burkacak, yer yer canınızı sıkacak belki ama tarihin bu karanlık ve tuhaf sayfasına kesinlikle tanıklık etmeniz gerek. Kararsız kalıp listesinde bekletenler varsa, bence daha fazla ertelemesin.