Rafoloji

Bugün maalesef durum tam olarak şudur:

Kitleler, gerçekten inanmıyor; sadece sözde inançlarını dile getirip kendilerine öğretilen belli ritüelleri mekanik birer refleks olarak yerine getiriyorlar. Bu ibadetler, insanın iç dünyasını dönüştüren, onu daha âdil, daha merhametli, daha sorgulayıcı kılan bilinç hamleleri olmaktan çıkmış; sadece yapılması gereken alışkanlıklar, hattâ bazen sosyal statü göstergeleri haline gelmiştir. İnancın hayata, sokağa, kul hakkına, adalete ve ahlâka dokunan hiçbir yanı kalmamıştır. İnsanları namaz kılar ama haksızlık karşısında susar. Zekât verir ama yetimin hakkını yer. İşte Bu, Şeriati'nin "Dine Karşı Din" tezinin tam kalbidir: dinin özü, devrimci ruhu, adalet çağrısı ve özgürleştirici gücü çalınmış; yerine, sisteme entegre olmayı kolaylaştıran, vicdanı uyuşturan, statükoyu meşrulaştıran bir şekil dini ikâme edilmiştir. Din, insanı uyandıran bir bilinç olmaktan çıkarılıp sistemin içindeki adaletsizlikleri görmezden gelmeyi sağlayan bir vicdan yatıştırıcıya dönüştürülmüştür.