Rafoloji

Kırk yaşındaydım. Hayatın beni artık şaşırtamayacağını sanıyordum. Sonra onu gördüm. Benden yirmi yaş küçüktü… ve bütün o sakinliğimi, bütün o “ben böyle biri değilim” dediğim yanlarımı bir anda ortaya çıkardı.

O, kaybolmuştu. Savruluyordu. Mantıksızdı, tehlikeliydi… ama tam da bu yüzden ondan uzaklaşamadım. Onu kurtarmak istedim belki, belki de kendimde eksik olan bir şeyi onda buldum. Yanlış anlamayın eşimi çok seviyordum. Fakat o öldü öleli kendi içimde hapis kaldım. Belki de annelik içgüdüsüydü ona olan duygularım. Ya da kendimi kandırdım yıllarca.
Sadece yirmi dört saat sürdü. Ama o bir gün, yıllardır kurduğum hayatı sarsmaya yetti. Çünkü bazen insan, en büyük hatasını bir yabancı için değil… kendini ilk kez gerçekten hissettiği an için yapar.
Ve ben o gün, hem onu hem kendimi kaybettim.
Bana bayan C derler.
Peki sen hala hikayemi okumadın mı?