Rafoloji

Sabahları, ağır bir rüyanın etkisinde uyandığımda kollarımı ona doğru boş yere uzatıyorum, çayırda yanına oturmuş, tuttuğum eline binlerce öpücük kondurduğum, mutlu, masum bir düş beni umutlandırmışsa, boşu boşuna yatağımda onu arıyorum. Ah, yarı uyku sersemliğiyle sendeleyerek ona doğru boşuna yürüyorum el yordamıyla. Ezilmiş yüreğimden gözyaşları sel olup akıyor ve ben ümitsizce karanlık bir geleceğe ağlıyorum.