Rafoloji

SON OLARAK
Kitap bittiğinde aklımda cevaplardan çok sorular kaldı:
Biz gerçekten evrenin en üstün türü müyüz?
Yoksa kendi bedenini tanımaya çalışan genç, sabırsız ve biraz da kibirli bir hücre miyiz?
Büyümek için her şeyi tüketmek zorunda mıyız?
Ve en önemlisi: Bir gün Eva’nın bağışıklığı yeniden uyanırsa, bizi enfeksiyon olarak mı görecek; yoksa nihayet uyum sağlamayı öğrenmiş yararlı bir parça olarak mı?
Yazar bende şu izleri bıraktı:
Savaşmak yerine anlamak.
Tüketmek yerine üretmek.
Kendimizi evrenin sahibi değil, onun devam eden hikâyesinin küçük ama sorumlu bir parçası saymak.
Gökyüzüne bakınca gördüğümüz o karanlık, bir tanrının tahtı da olmayabilir; yalnızca henüz anlamayı öğrenemediğimiz büyük bir bedenin sessizliği de olabilir.
Belki Eva gerçekten bizim dışımızda değildir.
Belki Eva, her insanın içinde büyüyen o eski sorudur:
“Ben bu dünyada yalnızca var olmak için mi yaşıyorum, yoksa yaşadığım yeri de yaşatmak için mi?”
Yazarımızın kalemine sağlık okuru bol olması temennisi ile...