Rafoloji

Dul'u okurken Jean-Louis Fournier'in eşi Sylvie'yi kaybettikten sonra yaşadığı yas sürecini alışılmışın dışında, hüzünle mizahı iç içe geçirerek anlattığını gördüm. Kitapta kırk yıllık evliliğin ardından geriye kalan anılar, pişmanlıklar, sevgi ve yalnızlık kısa ama etkileyici bölümlerle aktarılıyor. En çok da yazarın eşini anlatırken aslında kendi eksiklerini ve kırılganlığını da gözler önüne sermesi beni etkiledi. Az sayfalı olmasına rağmen insanı hem gülümseten hem de derin bir hüzne sürükleyen, uzun süre akılda kalan bir anlatı olduğunu düşünüyorum.