Rafoloji

Sen gelemedin, ben de gidemedim;
İki ayrı uçta ama aynı çaresizliğe takılıp kaldık.
Yollara bakıp duran gözlerim değil artık,
bütün ağırlığıyla gönlüm o ayrılık çizgisinde
asılı kaldı.
İnsanı yoran zamanı beklemek değilmiş;
asıl içini kemiren, o dinmeyen özlemmiş.
Hani hep derler ya;
"Aşk, iki yangın arasındaki araftır."
O yola giren gitti, geri dönen de hiç olmadı.
Şimdi ben de bu uzun sessizliğin sonuna,
tıpkı şairin o unutulmaz mektubundaki gibi
tek bir cümle bırakıyorum:
"Herkese sıradan bir selam, bir tek sana sonsuz
bir hasret."
Atilla safi