Rafoloji

Göğe Bakma Durağı’nı okurken Turgut Uyar’ın aşkı, yalnızlığı, şehir hayatını ve insanın içindeki kaçış arzusunu kendine özgü imgelerle işlediğini hissettim. Şiirlerinde gündelik hayatın sıradanlığı, sevgi ve umutla bambaşka bir anlam kazanıyor. Özellikle “Göğe Bakma Durağı”nda iki insanın kalabalıktan ve hayatın ağırlığından uzaklaşıp kendilerine ait bir dünya kurma isteği öne çıkıyor. Benim için bu seçki, insanın bazen bütün karmaşadan uzaklaşmak için sevdiği bir elin sıcaklığına ve gökyüzüne ihtiyaç duyduğunu anlatan, sade ama derin bir şiir yolculuğu oldu.