Rafoloji

Küçük bir kızken, annemle babamın, dairelerinde ölen ve kimsenin farkına varmadığı insanların korkunç öykülerini anlattıklarını hatırlıyorum. Anormal derecede etkiliyordu bu gibi durumlar beni: Benim yaşımdaki hiçbir kız böyle şeyleri kafasına takmıyordu ama ben takıyordum. Ve bugün de bu tür olayların beni hep ilgilendirdiğini hissediyorum. Çocukluğumdan kalan bir iz bu: yaşarken olduğu gibi, ölünce de unutulma korkusu.