Rafoloji

Sır Paylaşılmaz, Paylaşılsa Sır Olmaz...
İnsan bazı şeyleri söylemeyerek
Onları yok ettiğini sanıyor

Bir ismi anmıyor
Bir kapıyı kapatıyor
Bir çekmeceyi kilitliyor
Bir fotoğrafı ters çeviriyor
Bir hikayenin bazı yerlerini eksiltiyor

Sonra hayatın üzerine başka günler koyuyor

Sabahlar geliyor
Sokaklar değişiyor
İnsanlar birbirlerinin hayatından sessizce çıkıyor
Yeni cümleler kuruluyor

Ve insan
Susturduğu şeyin de sustuğuna inanıyor

Oysa sır
Sessizlikte kaybolmaz

Sadece derinleşir

Bir bakışın kenarında belirir
Gereğinden uzun bir susuşa yerleşir
Hiç yoktan değişen bir konunun içinde saklanır
Eski bir eşyanın üzerinde duran eline dokunur

Çünkü sır
Söylenmemiş bir gerçeğin kendisi değildir yalnızca

İnsanla gerçek arasında kurulmuş
Sessiz bir anlaşmadır

Bir şeyin sır olması için
Kimsenin bilmemesi gerekmez

Bazen iki insan bilir

İkisi de susar

Ve sır
Tam orada başlar

Çünkü sır
Bilginin kendisi değil
Bilginin etrafındaki sessizliktir

Yıllar geçer

İnsan bunu zamanın lehine yorar

“Artık çok eski” der
“Kim hatırlıyor” der
“Bitti” der

Oysa zaman
Sırrı öldürmez

Sadece onu taşıyan insanı değiştirir

Mazeretleri eskitir
Gürültüyü azaltır
İnsanın kendine anlattığı hikayeyi inceltir

Sonra bir gün
Yıllardır kapalı duran bir odada
Tozun altında kalmış bir eşya gibi
Sır yeniden görünür

Ama sır geri dönmez

Çünkü hiç gitmemiştir

İnsan uzaklaşmıştır

Geçmişi toprağa bırakmak kolaydır

Fakat toprak
Kendisine bırakılan her şeyi yok etmez

Bazısını saklar
Bazısını dönüştürür
Bazısını da zamanı geldiğinde geri verir

Bir koku olur
Bir alışkanlık olur
Bir korku olur
Nedenini hatırlamadığın bir huzursuzluk olur

Ve insan
Yıllar önce susturduğu şeyin
Köklerini hala içinde taşıdığını fark eder

O zaman anlar

Unutmakla iyileşmek aynı şey değildir

Sessizlikle huzur da

Çünkü bazı sessizlikler
Huzurdan değil
Saklanmış bir gerçeğin ağırlığından doğar

Dışarıdan bakıldığında her şey yerindedir

Duvar yerindedir
Kapı kapalıdır
Hayat devam ediyordur

Fakat içeride
Kimsenin görmediği bir yerde
Bir şey hala nöbettedir

Ne intikam ister
Ne gösteriş

Sadece zamanı

Çünkü sırrın acele etmesine gerek yoktur

İnsan bugün inkar eder
Yarın unutur
Öbür gün alışır

Sır ise
Bütün bunların içinden geçip
Aynı yerde kalabilir

Bu yüzden bazı sırlar
Bir anda açığa çıkmaz

Önce küçük bir şey yerinden oynar

Bir ayrıntı
Bir cümle
Bir bakış
Bir susuş

Sonra insan
Yıllardır kusursuz sandığı hikayenin
Aslında yalnızca iyi örtülmüş olduğunu görür

Gerçek geldiğinde
Dünyayı değiştirmez

Dünyanın üzerindeki örtüyü kaldırır

Ve insan
Başkasının sırrını öğrenmekten çok
Kendi sırrıyla karşılaşınca sarsılır

Çünkü başkasının yalanını fark etmek kolaydır

Asıl zor olan
Kendi sessizliğinin içinde
Hangi cümleyi yıllardır eksik bıraktığını bulmaktır

İnsan başkalarını kandırabilir

Kendine anlattığı hikayeyi de
Uzun süre sürdürebilir

Fakat insanın kendisinden kaçmak için gittiği her yer
Bir süre sonra ona kendisini hatırlatır

Bir şehir değişir
Bir ev değişir
Bir yüz değişir

İnsan değiştiğini sanır

Sonra hiç beklemediği bir anda
Aynı yerden kırıldığını fark eder

Çünkü taşınan şey valizde değildir

İnsanın içindedir

Bu yüzden bazı karşılaşmalar
Yeni değildir

Sadece gecikmiştir

Bazı hesaplaşmalar da
Başkasıyla yapılmaz

Bir akşam
İnsan kendi sesini yabancı bulduğunda başlar

Kimse kapıyı çalmaz
Telefon çalmaz
Bir haber gelmez

Sadece insan
Kendi içinde yıllardır kapalı tuttuğu bir yere
İlk kez bakar

Ve orada şunu görür

Sakladığı şey büyümemiştir

Kendisi küçülmüştür

Gerçeğin karşısında durabilmek için
Yıllarca başka şeylere dönüşmüştür

Susmuş
Unutmuş
Bahaneler üretmiş
Zamanı suçlamış
Hatta kendi hafızasına bile yalan söylemiştir

Ama sır
Bütün bunlara rağmen
Yerini kaybetmemiştir

Çünkü gerçek
Kendini gerçek kılmak için
İnsanın onayına ihtiyaç duymaz

Onu kabul etsen de gerçektir
Reddetsen de

Adını koysan da
Başka bir isim versen de

Üzerine yıllar yığsan da

Bir gün insanın önüne düşen şey
Yeni bir gerçek değildir

Eski bir gerçeğin
Artık saklanamayacak kadar görünür hale gelmesidir

Belki hayatın en dürüst tarafı da budur

Hiçbir sır
Sonsuza kadar aynı yerde kalmaz

Gece
Sabahı engellemez

Sadece görünmesini geciktirir

Toprak
Kendisine bırakılanı sonsuzluğa teslim etmez

Vakti geldiğinde
Ne taşıdığını belli eder

Ve insan da

Ne kadar uzağa giderse gitsin
En sonunda kendisinin önüne çıkar

O zaman anlarsın

Sır seni takip etmemiştir

Sen onu taşımışsındır

O ise
Senden hiçbir yere gitmemiştir

Belki de sır dediğin
Başkalarının bilmediği şey değildir

İnsanın bildiği halde
Söylemediği şeydir

Kendisinden bile saklamaya çalıştığı
Ama her gün içinde yeniden taşıdığı şeydir

Çünkü bazı gerçekler
Hayatını yıkmaya gelmez

Yalnızca yanlış kurulmuş bir şeyi
Yerine koyar

Bir yaranın adını verir
Bir suskunluğun hesabını kapatır
Geçmişle bugün arasındaki sahte barışı bozar

Ve bazen
İnsanın kendisi hakkında kurduğu
En güzel yalanı elinden alır

Bu kayıp gibi görünür

Oysa bazı kayıplar
İnsanı eksiltmez

Kendisinden eksilttiği şeyi geri verir

Çünkü insan
Kendini korumak için ördüğü duvarların
Arkasında sonsuza kadar yaşayamaz

Bir gün duvarın içindeki sessizliği duyar

Bir gün çatlak belirir

Bir gün kapı açılır

Ve insan
Karşısında yıllardır aradığı bir düşmanı değil
Yıllardır susturduğu kendisini bulur

İşte sır o zaman açığa çıkmaz

Sır olmaktan çıkar

Çünkü biri öğrenmiştir diye değil

İnsan
Nihayet kendisinden saklamayı bırakmıştır !.

Yusuf Tandoğan