Rafoloji

Bensiz Ben...
Kör gece
Açık gözlerimle bekledim sabahı
Gelmedi
Bir tütün yaktım
Dumanı tavana değil
İçime yükseldi
Masa boştu
Sandalye boştu
Karşımda oturacak kimse yoktu
İyi
Ben zaten
Kalabalık bir adam olmadım
Pencereden baktım
Şehir uyumuyordu
Bir yerlerde kapılar açılıyor
Bir yerlerde kapılar kapanıyordu
Benim kapım yıllardır aynıydı
Kapalı
Anahtarını da
Çoktan kaybetmedim aslında
Atmadım
Kimse bulmasın diye
Cebimde taşıdım
Yalnızlığım benim
Bakir memleketim
Henüz bir yol geçmemiş içimden
Ne bir ayak izi
Ne bir tabela
Ne de duvara çakılmış
Başkasının adı
Kendi sessizliğimle çevriliyim
Dağlarım suskun
Derelerim kuru
Gecelerim uzun
Ama hepsi benim
Kimseye hesap vermiyorum
Kimseye de
Hesap sormuyorum
Ne kadar el değmemiş kalırsam
O kadar kendimim
Bazen konuşuyorum
Duvarlarla
Duvarlar iyi dinleyici
Sözümü kesmiyorlar
Bir cümle kuruyorum
Karşılığında sessizlik
Bir kahkaha atıyorum
Duvarlar susuyor
İç çekiyorum
Yine susuyorlar
İnsan böylece
Kendi sesini tanıyor
Ben sesimi
Yıllar sonra tanıdım
Gece uzadıkça
İçimde yollar beliriyor
Birinin sonu yok
Birinin başı
Birinin ortasında
Durup kalıyorum
Yürüyorum
Kimseyle karşılaşmıyorum
Ne güzel
Çünkü bazı yollar
İnsana varacağı yeri değil
Kim olduğunu gösterir
Yalnızlığım benim
Kurak koyağım
İçimde su yok
Ama susuzluğun
Kendi sesi var
Bir taş düşüyor içime
Yankısı sabaha kadar sürüyor
Bir hatıra geçiyor
Ardından kokusu kalıyor
Bir isim geliyor aklıma
Söylemiyorum
Bazı isimler
Söylendiği anda
Başkasına ait oluyor
Ben kendime ait kalmak istiyorum
Öyle büyük bir dileğim yok
Bir oda
Bir masa
Bir sandalye
Bir pencere
Pencereden görünen
Biraz gökyüzü
Ve gece
Uzun, ağır
Kimsenin el sürmediği bir gece
Bazen aynaya bakıyorum
Karşımda
Yaşlanmış bir adam
Gözlerinde
Bir sürü susmuş cümle
Yüzünde
Kimsenin okumadığı yıllar
Bakıyoruz birbirimize
O bana bir şey sormuyor
Ben ona cevap vermiyorum
İkimiz de biliyoruz
İnsan kendinden
Kaçacak kadar yalnızsa
Nereye giderse gitsin
Yine kendine varır
O yüzden gitmedim
Kapının önüne kadar geldim
Dışarı baktım
Sonra geri döndüm
Çünkü benim asıl yolum
Dışarıda değildi
İçimdeydi
Ve orası
Henüz bitmemişti
Yalnızlığım benim
Bitmeyen türküm
Ne söyleyenim var
Ne dinleyenim
Ama sesim var
Bana yetiyor
Gecenin ortasında
Bir kibrit çakıyorum
Bir anlığına
Bütün memleketim aydınlanıyor
Sonra karanlık
Yine karanlık
Yine ben
Belki yalnızlık budur
Kimsenin seni beklemediği
Bir evde değil
Kimsenin bilmediği
Bir yerde kendini beklemek
Ben yıllardır
Kendimi bekliyorum
Gelmedim
Ama gitmedim de
Sabah yine olacak
Kuşlar ötecek
Sokaklar dolacak
İnsanlar birbirine karışacak
Ben penceremi açacağım
Bir tütün daha yakacağım
Ve içimden diyeceğim
Yalnızlığım benim
Bakir memleketim
Bana kalan
Tek yer burasıysa
Burası da benim
Ne kadar yalansız kalırsam
O kadar derinleşirim
Ne kadar yalnız kalırsam
O kadar kendime yaklaşırım !.

Yusuf Tandoğan