Rafoloji

Güneş parıldıyordu ama gözlerim sonuna kadar açıktı. Kırk
saçma yıldır yaptığım gibi otobüs durağında durdum. Otuz dakika
içinde tüm hayatım bitmişti. Belki de yazmaya devam etmeliydim.
Sadece gazete için değil, başka şeyler için de, tüm tanıdığım in­sanlar ve gördüğüm ve yaptığım şeylerle ilgili yazmalıydım. Belki
de baştan başlamak için çok da yaşlı değilimdir, diye düşünüp bir
yandan güldüm, bir yandan da ağladım. Çünkü daha dün gece,
artık hayatımda yeni hiçbir şey olmayacağını düşünüyordum.