Rafoloji

“İdamımdan önceki son gece, düşünceler ve yıldızlarla dolu şu geceye karşı kendimi ilk kez dünyanın o kayıtsız ve umursamaz şefkatine açıyordum. Dünyayı kendime bu kadar benzer, bu kadar kardeş bulunca anladım ki ben mutlu olmuştum ve hâlâ da mutluydum. Her şeyin tamamına ermesi, kendimi daha iyi hissetmem için idam günümde seyircilerin çok olmasını dilemekten başka bir şey kalmıyordu bana. Onların beni hınç ve öfke dolu bağırışlarla karşılamalarını şehvetle arzuluyordum. Böylesine bir karşılama, böylesine bağırış sesleri bana şahane, doruklara yükselten, inanılmaz bir haz verecekti.”