Rafoloji

Lisanını bilmediğim bir ülkenin sınırlarında dolanıyorum. Aylak, arsız, ıssız ve umarsız! İşte tam da bu yüzden kimliksiz bir ötekiyim.

Kırgın bir mevsimim var, bir de nereye gittiğini bilmediğim yollarım.

Bozuk saat bile günde iki kere doğruyu gösterirken; akrebi ve yelkovanı çalınan bir zaman eskisiyim. Zamanın nasıl da böyle bir insanı eskittiğinin örneğiyim.

"Dünya" kırgın bir hikâye, "insan" bu hikâyenin neresinde? Boğaza takılan bir yudum sudur hayat. Ekmek ve kitap şahit olsun; kalbini unutan bir hayvandır insan. Ve yüzümüz merhametsizlik lekesi.