Rafoloji

... Kamusal alana dair dinî öğretinin ana gövdesi; "klasik dönem" dediğimiz, Müslümanların dinî kimlikleriyle hâkim unsur olarak aynı zamanda yönetici olduğu, dâr (ülke) kavramının dinî mensubiyetlere dayandığı, hak ve özgürlüklerin buna göre belirlendiği Emevi-Abbâsî dönemlerinde oluşmuş, bu bilgi ve olguları derleyen klasik literatür sonraki zamanlarda da dinî ilimlerin ana eksenini teşkil etmiş, eğitim ve öğretim malzemesi olarak hep ağırlığını korumuştur. Günümüzde bu şekilde skolastik bir eğitim alan ve yeni çağın realitesine, kavram ve zihin dünyasına hayli uzak düşen din âlimlerinin klasik öğretiye sadık kalarak bu yüzyıl insanına dinî gelenekten bir çözüm sunmakta zorlanıyor olması da, onları aşıp yeni bir yorum yapmaya cesaret edememesi de şaşılacak bir durum değildir.

Günümüz İslâm ulemasının İslâm'ın itikat ve ibadet alanında hayli rahat konuşabilirken, insan hakları, hak ve özgürlükler, ötekinin/azınlığın hakkı, ekonomiye, kamusal hukuk, aile/evlilik/çok eşlilik gibi birçok güncel konuda hem iç dünyasında hem söyleminde gelgitler yaşıyor olması ve arkaik (ilkel) bir söyleme sahip bulunması esasında şahsî bir kusur olmaktan öte, bu yaklaşım ve yöntemin yol açtığı zorunlu bir sonuçtur. İslâm siyaset düşüncesi ve demokrasi konusundaki kafa karışıklığı da bu yüzdendir.