Rafoloji

UYKUSUZ MENZİL
Bazı geceler uykunun menziline varılmaz,
Gözlere mil çekilir, acıdan kıvranırsın.
Yalnızlığına sarılır, yıldızlarla avunursun,
Sessiz hıçkırıklarını o an kimseler duymaz.
Zaman ağır bir yük gibi biner omuzlarına,
Duvarlar dile gelir, karanlık seni heceler.
Sığınacak liman ararken geçmişin anılarına,
Gündüze düşman kesilir o bitmeyen geceler.
Şafak sökerken anlarsın bu beyhude savaşı,
Yorgun düşen yüreğin teselliyi kendinde arar.
Yastığa damlayan her damla gözyaşı,
Uykusuz menzillerde yeni bir umuda varır.