Rafoloji

Kapılar kapandı, kış bastı şehri,
Zaman durdu sandım, bitmişti nefes.
Baktım gözlerine, unuttum dehri,
Sen geldin, her taşta yeşerdi heves.
​Dört duvar dar geldi, kurallar ağır,
Zorlu göç yolları, yalan bir yuva.
Zincire vurdular, çığlığın sağır,
Sense hep hırladın; rüzgâra, suya.
​Gördüm yaranı, gördüm dökülen tüyü,
Her doğum bir kriz, her sevgi bir bedel.
Biliyorum, bu savaş hem benim, hem senin,
Birlikteyiz, bitti sanma, hikâyemiz ezel.
​Sen öğrettin bana pes etmemeyi,
Sessizliğin dahi bin feryat sesi.
Bu mücadele, en soylu direnç,
Söz verdim; seni o kapıdan alacağım!
​Şimdi son bekleyiş, son virajdayız,
Fırtına dinmeden, güneşi görmeden olmaz.