Rafoloji

ALIN TERİNİN TERAZİSİ

​Alın terinin düştüğü kaldırımı kusur gören gözler;
O terle yoğrulan ekmeğin asaletini tartamayacak kadar hafif yürekler
Helal lokmanın mukaddesatını bilmezler
Canını sıkmasın o sığ bakışlar
Kalplerdeki büyük cevheri karartamazlar.
​
Sokağın tozunu yük sayar o çiğ nazarlar,
Kendi sahte dünyalarında neyi yargılarlar?
Eğilmeden, el açmadan geçen o adımları,
Gönül terazisi boş olanlar ne anlarlar...
​
Varsın uzağından geçsin o bildik yüzler,
İnsanı yabancı değil, kendi kanı sızlatır.
Ama bilmezler ki sırtındaki o torbalar,
Zemheride açan en asil çiçeğin kokusudur.
​
Bir gün o tozlu kaldırımlardan taşacak bu heves,
Kalemin mürekkebiyle yıkanacak her çileli nefes.
Sen başını dik tut, omuz omuza verdiğinle kal;
Helalin gölgesidir üstündeki en güzel kafes.