Rafoloji

“Üstadım,” dedim,
“Nedir bu duyduğum uğultu?
Kim bu insanlar böylesine kahreden acıları?”
Cevapladı:
“Bu perişan hayatı durmaksızın sürdüren bu ruhlar acınası…
Ne yerilecek, ne övülecek ömürler yaşamışlardı.
Şimdi birliktedirler o korkak meleklerle;
Hani ne isyankâr, ne vefakâr olup Rablerine,
Sadece bir köşeye çekilen taife.
Gökler azalmasın diye güzelliği sürgün etti bu melekleri.
Ama teslim almadı onları cehennemin dibi;
Zira onlarla övülmez hainler dahi.”