Rafoloji

Istırapların Francesca,
Keder ve acımayla boğdu beni gözyaşlarına.
Lakin anlat bana, henüz mutedil iç çekişleri sırasında,
Sevgi nasıl ve hangi yollarla,
Götürdü seni tereddütlü arzularını itirafa?"
Cevapladı: "Yoktur daha büyük acı,
Hatırlamaktan bu sefil makamımızda geçmiş mutlu zamanları,
Üstadın da iyi bilir bunu.
Madem çok arzuluyorsun öğrenmeyi,
Sevgimizin nasıl köklendiğini, Anlatacağım hem ağlayıp hem konuşan biri gibi.
Bir gün, vakit geçirmek için yalnızca,
Okuyorduk Lancelot'u, nasıl yenik düştü sevdaya;
Yalnızdık, bir kuşku da yoktu aramızda.
Okurken gözlerimiz birçok kez karşılaştı,
Çehremiz soldu, rengimiz kaçtı, Sonra bir bölüm geldi, bizi bozguna uğrattı.
Okuduğumuz anda arzulanan tebessümün nasılda
Öpüldüğünü o gerçek maşukça, Benden hiç ayrılmayacak sevgili, duran yanımda,
Tüm vücudu sarsılırken iştiyakla, öptü dudaklarımı.
Bizim Galehaut'umuzdur o kitap ve yazarı;
O gün okumadık daha fazlasını.