Rafoloji

İnce Sızı
Bir nisan sabahı, fidelerin dibinde,
Toprağın kokusunda saklı o narin yara...
Ne gürültülü bir feryat bu, ne de bir isyan,
Usulca, sızım sızım sızar içeri, cana.
Kimi zaman maziye açılan kırık bir kapıdır,
Kimi zaman "neyse" deyip geçilen bir an.
Dışarıda güller açar, hayat akar gider de,
O içeride, sessizce, mühürlenmiş gibi duran.
Gençliğin o telaşlı sesleri çekildiğinde,
Geride kalan o vakur, o bilge hüzün benim.
"Cellat"tan "esir"e giden o ince çizgide,
Aklımın değil, kalbimin konuştuğu o gündeyim.
Yüzümde sahte bir tebessüm, bahçemde nisan serinliği,
Ama o sızı tam orada, beni hiç terk etmeyen.
Belki benim "sessiz miladım", belki "gölgelerin istilası",
Şiirlere sığdıramadığım, ama her satırda yankılanan.
O sızı ki; "İlkim" diyerek başladığım o ilk adımın,
"M.K." imzasıyla ömrüme kazınan o ebedi türküsüdür.
Mucizevi bir değnek beklemedim hiç bu hayatta,
Kendi kalemim, kendi yaralı yüreğime bastığım mühürdür.
Yazıyorum işte; yaz İlkim M.K., yaz ki o ince sızı,
Ebediyette yankılanan bir şifaya dönüşsün...