Rafoloji

“Dayı ne olur ölme dayı… Bugün bir Nisan olsun sen de bana kötü bir şaka yapıyormuşsun. Dayı ne olur aç gözlerini!”
YUSUF: (ağlayarak, Kemal’in kanlar içindeki bedenine sarılır)
“Dayı ne olur aç gözlerini… Dayı dayı dayım…”
ANLATICI:
“Her şey böyle bitseydi belki daha az yanardı canım ama öyle olmadı. İkizler hayata küstü… Cemre saatlerce tuvalette kalıyor, altına yapıyor… Ayşe kimsenin yüzüne bakamıyor… En kötüsü Yusuf. Dayısını katil diye kırdığı için pişman… İntikam uğruna o kadar çok kişi öldürdü ki…”
YUSUF: (silahını doğrultup anlatıcıyı vuran haliyle)
“Biz iyi tarafımızı dayımla birlikte toprağa gömdük… Kusuruma bakma kardeş. Bekle beni Kara Mithat, canını almaya geliyorum. Unutmadan dayı… Ahirette buluşabilecek miyiz?”