Rafoloji

Alıntı (Sayfa: 104-105 – Hasta İken)
Şiir: Hasta İken

Bir gün yine zavallı kadın hasta uzanmış
Tüllerde...

Uzaklıkları korkunç bir gölge,
Bir dul gibi örterdi dumanlarla, acıyla,
Hep gölge adımlar bir yokluk uyumuyla,
Vadileri kaplardı baştan başa gece sessiz.

Bir anne, bir kaygılı koca, sonra belirsiz
Bir ince çocuk yüzü —ben— karanlık ve dilsiz,
Duygusuz uzanan hastayı durmuş düşünürken,
Akşam aralıksız dolarak pencerelerden...

🎯 Hasta bir annenin başucunda bekleyen çocuk. Ölüm, acı ve çaresizlik.