Rafoloji

İlk Hece de bana çocukluktan bugüne uzanan bir yolun, yürünmüş yolların ve geride kalmış izlerin kalıntılarını hatırlattı.

Çünkü insan bazen konuşamadıklarını yazar; içine attıklarını, sustuklarını, kimseye anlatamadıklarını kelimelere emanet eder.

Bu kitapta ben, Mehmet Özdemir’in şiirlerinden çok, şairin kendi içine dönüp kendisiyle konuşan iç sesini duydum. Her hecede geçmişten bugüne taşınan bir duygu, her dizede insanın kendinden bir parça bulabileceği bir iz vardı.

Belki de şiir, insanın söyleyemediklerinin kalbe dokunan hâlidir.