Rafoloji

Onunla dostluk yapmak zordu. Ama gerçek dostluklar hep zor değil midir zaten? Bana karşı olan arkadaşlığı, birbirimizi sadece hatırlayıp düşünüyor ve bazen özlüyor olmamız yetiyormuş gibi gitgide daha az konuşmaktı, ara sıra buluşarak oturup, yiyip içiyorduk, arkadaşlığımızı sözcüklerle doğrulamaya ihtiyacımız yoktur. Aramızdaki bu sözcük azalması belki de hayatlarımızın örtüşmesi sonucu ortaya çıkıyordu. Ne de olsa insan, birinden sözsüz sinyaller alır ve aynı biçimde ötekine sinyal verir. Yani aralarında sessizlik olan iki insanın arasında olan biteni tahmin etmek gereksizdir. Ne denebilir ki biri veya diğeri ne derse desin her iki tarafın da duymak istediği şey olmayacak. Hiçbir zaman duymak istedikleri şeyi duymayacaklar. Dostluğun ölçüsü sözcükler değildir.