Rafoloji

Onu görür görmez ortak geçmişimizi oluşturan sayısız ayrıntıdan yalnızca birini anımsıyordum: Onu öptüğüm ânı. Bana öyle geliyordu ki öpüşüm tüm bedeninde gözle görülebilir bir iz bırakmıştı, onu bir suç ortağı aylasına döndüren, ışıklı, yumuşak, tatlı, benim izim! Oraya sığınmak istiyordum, yuvama sığınır gibi.

Eğer insan oturup bekleyecek, kendini aşağılık bir ödlek gibi korkuya kaptıracak yerde keşfetmeye karar verirse yalanları, neyin doğru, neyin yalan olduğunu ortaya çıkarabilir...

Ölüm saçma bir gerçekdışılıktır, hiçbir anlamı yoktur, gerçekliğin duruluğunu bulandırmak ister.

Onun o katıksız, kutsanmış öpücükler için ağzını öne doğru uzattığını görünce, şu dünya aşağılık, diye yineliyordum kendi kendime, kimilerinin her şeyi var, kimilerininse hiçbir şeyi yok; o zaman kıskançlıkla doluyordu içim, öfkeyle, hüzünle doluyordu.

Dışarı çıkıyordum, yeryüzündeki her şey öpüşmekten başka bir şey yapmıyormuş gibi geliyordu bana: Kumsal boyunca birbirine yakın bağlanmış kayıklar öpüşüyorlardı, denizin devinimi adaya doğru koşan bir öpüştü, otları yolan koyunlar toprağı öpüyorlardı; yapraklarla otların arasındaki hava, öpücüklerin bir iniltisiydi. Gökyüzündeki bulutlar bile öpüşüyorlardı! Orada, sokaklardaki insanlar arasında bu hazzı bilmeyen hiç kimse yoktu: sıradan küçük kadınlar, balıkçılar, hırpani kılıklılar, delikanlılar

Güller çiçekler şenliğisiniz.

Aramızda sonsuza dek bir uyum sağlamaya yetecek, o anda içimden gelecek yüce, doğaçlama bir esine bel bağlıyordum belki de.

Günüm gelsin diye bekliyorum hep, insanın, kollarını boynuna dolayıp uzun süren can sıkıntısını anlatacağı olağanüstü bir kardeşi bekler gibi...

Fırtınalı gözbebeklerinin derininde küçük bir yıldız gibi o sonsuz, onulmaz bakış beliriyordu hep: Artú, ben sana ne yaptım? Ne yaptım ben sana?

Belki de ölüm, fazla can sıkıntısını dengelemek için icat edilmiştir... Ne dersin, ha?

Özveri insanın biricik gerçek sapkınlığıdır.

Dikkatle bakarsan, evrendeki her şeye biçim veren o sanatçı ve sihirli elin bir belirtisini bulursun.

Bir yığın insan doğar doğmaz korkuya kapılır, her şeyden korkar, hep korkuyla yaşarlar! Onların hepsine yiğitliğin güzelliğini açıklamak istiyorum, yiğitliğin sefaleti, alçaklığı yendiğini!

Tüm dünya tarihinin ideali şu olmalıydı: Gerçek kralların onlarla aynı duygulara sahip halklarla karşılaşmaları. O zaman, büyük bir şey yapabilirler, geleceği bile fethetmeye koyulabilirlerdi!

Doğru, ölüm için büyük bir adam ile bir delikanlı arasında fark yoktur. Tüm yaratıklar eşittir onun gözünde!

Dinle, canlıların iki yazgısı olabilir: Arı olarak doğanlar, gül olarak doğanlar. İşçi arılar kraliçeleri için ne yaparlar? Gidip bütün güllerden azıcık bal çalar, peteklerine götürürler. Peki, ya gül? Gülün balı kendindedir. Gül balı en sevilen, en değerli bal! Aşık olduğu en tatlı şey, içindedir zaten: Onu başka bir yerde aramasına gerek yoktur. Ama bazen yalnızlıktan iç çeker güller, o tanrısal varlıklar! Cahil güller kendi gizemlerini bilmezler. Bütün güllerin ilki Tanrı'dır.

İkisi arasında, gül ile arı arasında, bence daha şanslı olan arıdır. Sonra yüce bir şansı vardır Arı Beyi'nin! Örneğin, ben Arı Beyi olarak doğdum. Ya sen, Wilhelm? Bana kalırsa sevgili Wilhelm, sen en tatlı yazgıyla ve en acı yazgıyla doğmuşsun: Hem arısın sen, hem gül.

Hep döneceksin buraya, doğru; ama şunu eklemek isterim: Hiçbir zaman uzun kalmayacaksın burada. Bu konuda, sevgili küçük patron, düşlere kapılmak istemiyorum. Senin gibiler, damarlarında iki farklı kan taşıyanlar ne huzur bulurlar ne de memnun olurlar; oradayken burada olmak isterler, buraya döner dönmez de hemen kaçıp gitme isteği duyarlar. Oradan oraya dolaşıp duracaksın sen, hapisten kaçarmış gibi ya da birinin ardına düşmüş gibi; ama aslında kanına karışmış farklı yazgıların ardından gideceksin, çünkü senin kanın çifte hayvan gibidir, bir griffon, bir denizkızı gibi. Zevkine uygun arkadaşlar bula-bilirsin, dünyada rastlanan onca insan arasında; ama sık sık yalnız kalacaksın. Karışık bir kan nadiren arkadaşlarla birlikte olmaktan memnuniyet duyar: Onu gölgeleyen bir şey vardır hep, ama aslında kendi kendini gölgeleyen odur, birbirini gölgeleyen hırsız ile hazine gibi.

Aslında sen, bir yerde onu bekleyecek bir karıları yoksa yüreklice ayakta duramayan erkeklerdensin.

Adın ne önemi var? Başka adla çağır dilersen gülü.
Daha mı az güzel kokar?

O şimdi şu anda..." diye düşünür düşünmez içimde büyük bir yırtılma duyuyordum, sanki zihnimde siyah bir perde yırtılıyormuş, olağanüstü romanların şimşekleri çakıyormuş gibi.